พระสันตะปาปาไม่เคยผิดพลาดจริงหรือ?

อำนาจของพระสันตะปาปาในฐานะผู้นำสูงสุดของคริสตจักรคาทอลิกได้รับการรับรองจากทั้งคัมภีร์ไบเบิลและประเพณีของคริสตจักร ความไม่ผิดพลาดของพระสันตะปาปา ตามที่ระบุไว้ในคำสอนของคริสตจักรคาทอลิก (CIC 891) บ่งบอกว่าพระสันตะปาปาไม่เคยผิดพลาดเมื่อประกาศคำสอนด้านศรัทธาและศีลธรรม “ex cathedra” นั่นคือเมื่อทรงพูดในฐานะศาสนาจารย์สูงสุดของคริสตจักร การไม่ผิดพลาดนี้ถือเป็นพรจากพระจิตเพื่อรับรองว่าพระสันตะปาปาในเรื่องที่จำเป็นต่อความรอดจะไม่ทำผิด ตั้งแต่การประกาศแนวคิดเรื่องความไม่ผิดพลาดในปี 1870 โดยสภาวาติกันที่หนึ่ง พระสันตะปาปาได้ใช้สิทธิ์นี้อย่างเป็นทางการสองครั้ง: ในปี 1854 ในการประกาศแนวคิดเกี่ยวกับการปฏิสนธินิรันดร์ของพระแม่มารีย์ และในปี 1950 เกี่ยวกับการขึ้นสู่สวรรค์ของพระแม่มารีย์

รากฐานทางคัมภีร์ของอำนาจนี้ย้อนไปถึงพระวรสารนักบุญมัทธิว (Mt 16,18) ที่พระเยซูกล่าวกับเปโตรว่า “ท่านคือเปโตร และบนศิลาแห่งนี้ข้าจะสร้างคริสตจักรของข้า” ข้อนี้ย้ำถึงบทบาทพิเศษของเปโตรในการเป็นฐานของคริสตจักร ในพระวรสารนักบุญยอห์น (Jo 21,15-17) พระเยซูมอบหมายให้เปโตรเลี้ยงดูฝูงแกะของพระองค์ ยืนยันบทบาทผู้นำในชุมชนคริสเตียน

ในการประชุมเยรูซาเลม (กิจการของอัครทูต 15,7-11) เปโตรใช้สิทธิ์นี้ในการตัดสินใจว่าการขลิบอวัยวะไม่จำเป็นต่อความรอด แสดงให้เห็นถึงสิทธิ์ในการสอนเรื่องศรัทธาของเขา อำนาจของพระสันตะปาปายังได้รับการสนับสนุนจากประเพณี เช่น ในงานเขียนของนักบุญ Ignatius of Antioch ที่อ้างถึงคริสตจักรแห่งกรุงโรมว่า “ประธานแห่งความรัก” และนักบุญ Irenaeus of Lyons ที่ระบุว่า เนื่องจาก "ต้นกำเนิดที่ยอดเยี่ยมกว่า" ของคริสตจักรโรม มันจึงจำเป็นที่ “คริสตจักรทุกแห่งหรือผู้ศรัทธาทุกหนแห่ง” ต้องเห็นพ้องกับคริสตจักรโรม เพราะ “ประเพณีจากอัครทูตถูกเก็บรักษาไว้ในนั้นเสมอ”

ดังนั้น อำนาจของพระสันตะปาปาในเรื่องศรัทธาและศีลธรรม และบทบาทศูนย์กลางในคริสตจักรนั้นมีรากฐานทั้งจากคัมภีร์ไบเบิลและประเพณี สนับสนุนด้วยคำพยานจากคริสตจักรยุคแรกและการปฏิบัติที่สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน